Na repertuar Krakowskiej Grupy Folklorystycznej "Lajkonik" składają się:

Krakowiak
Krakowiak z Lajkonikiem
Polonez
Mazur
Kujawiak
Oberek
Polka ludwinowska
tańce rzeszowskie
tańce lubelskie
tańce sądeckie
tańce żydowskie
Walczyki
ludowa muzyka "na żywo"
"Melodie Świata" w wykonaniu profesjonalnych muzyków

Program "Hej, od Krakowa jadę!" rozpoczynamy prawdziwie krakowskim akcentem jakim jest hejnał mariacki "na żywo".

Koncerty dla turystów zagranicznych wzbogacamy niebanalnymi utworami z Europy
i świata.

Program imprez (prowadzonych przez konferansjerów w języku polskim, angielskim, włoskim, niemieckim) uzupełniają wspólne tańce i zabawy integrujące z Gośćmi.

FOLKLOR - Krakowska Grupa Folklorystyczna LAJKONIK
"Prezentacja tańców KGF Lajkonik"
http://www.youtube.com/watch?feature=channel&v=RY3AdDkUU1E

Zobacz Krakowiak z Lajkonikiem:
"Krakowiak z Lajkonikiem"

Zobacz Mazur:
"Mazur"

Zobacz Polka Ludwinowska:
"Polka Ludwinowska"

Zobacz Polonez
"Polonez"


Krakowiak

polski taniec ludowy, uznany za narodowy. Posiada dość żywe tempo, metrum 2/4 oraz rytm synkopowany. Nazwa tańca pochodzi z XVIII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak i inne. Pod koniec XVIII wieku charakterystyczne synkopowane rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX wieku taniec ten stał się popularny w muzyce scenicznej i instrumentalnej. Krakowiaka tańczy się w takcie dwumiarowym z charakterystycznymi synkopami, przyśpiewkami solowymi i swoistym trzykrotnym przytupem, kończącym zazwyczaj frazę muzyczną. Charakterystyczną cechą tańca jest gromadność i przodowanie, jak również symetria i dwuczęściowość. Charakter ruchu krakowiaka to żywość, skoczność, lekkość i sprężystość.

Oberek

polski taniec ludowy, o żywym tempie i skocznej melodii w rytmie nieparzystym najczęściej 3/8. Polega na szybkich obrotach par tańczących w miejscu lub wirujących w przestrzeni, popularny na wsi w wielu regionach Polski, szczególnie lubiany na Mazowszu i Radomszczyźnie. W swoim naturalnym kontekście (zabawy, wesela) zaczął zanikać w II połowie XX wieku. Nazwa "oberek" wywodzi się od "obwyrtnia", "oberwania", "obertasa", czyli od obracania się.

Kujawiak

polski taniec ludowy, taniec narodowy Kujawian. Jego nazwa po raz pierwszy pojawiła się w 1827 roku. Ludowe nazwy tego tańca, to śpiący i kolebany. Jest tańcem spokojnym. Polega on na chodzie w rytmie ćwierćnut na lekko ugiętych nogach. Wywodzi się z kujawskich obrzędów weselnych. Nastrojowa, liryczna melodia w metrum 3/4 nadaje mu zalotny charakter. Kroki taneczne oparte są głównie na łagodnym chodzie i obrotach, tylko muzyczne akcenty podkreślane są przez mocniejsze przytupywania.

Tańce rzeszowskie

cechuje olbrzymia dynamika, duże tempo (czasami zróżnicowane), nade wszystko zaś ogromna swoboda, a także obszerność i elegancja ruchu. Tańce rzeszowskie to przede wszystkim rozmaite polki, wyróżniające się dynamiką, werwą i rozmachem w obrotach w prawo po linii koła. Charakteryzuje je obniżanie i wznoszenie się tańczących w pionie w czasie wirowania w polce z kropką, w kucanej i w uginanej. W polce dzwon natomiast występuje silne pochylenie tułowia do środka koła, połączone z uniesieniem nogi w tył. Polkę z kropką, kucaną i polkę z nogi tańczy się odrębnym krokiem, niż krok taneczny polki, w ustalonym rytmie - dwie ósemki, ćwierćnuta. Jedynie forma tańca narzuciła nazwę polki. Ciekawym tańcem jest polka do boku. Kroki taneczne przypominają czardasza węgierskiego.

Tańce sądeckie

są to przeważnie tańce pojedynczych par, wirowe lub takie, w których wirowanie jest jednym z elementów tańca. Odznaczają się one zaskakującym bogactwem motywów tanecznych, na które składa się przeplatanie półobrotów, obrotów i różnego rodzaju akcentów ze zmianą kierunku obrotów, czasem też kierunku przesuwania się po linii koła. Najczęściej powtarzającym się elementem jest krok polki, wykonywany na kilka sposobów: szurając nogami po podłodze w szuroku, wirując z rozmachem we wściekłej polce, czy sunąc z dostojną elegancją w warszawiance. Prócz wirowania i półobrotów ze zmianą kierunku, w tańcach pojedynczych par tego regionu spotyka się kroki akcentowane, tupnięcia oraz przesuwanie się po kole w przód i w bok.