Repertuar zespołu

" Taniec jest najwznioślejszą, najbardziej wzruszającą, najpiękniejszą ze wszystkich sztuk, bo nie jest tylko prostą interpretacją czy wyobrażeniem życia; jest samym życiem"
- Havelock Ellis

Krakowska Grupa Folklorystyczna "Lajkonik" - repertuar zespołu


grupa folklorystyczna lajkonik Na repertuar zespołu "Lajkonik" składają się: Program "Hej, od Krakowa jadę!" rozpoczynamy prawdziwie krakowskim akcentem jakim jest hejnał mariacki "na żywo". Koncerty dla turystów zagranicznych wzbogacamy niebanalnymi utworami z Europy i świata. Program imprez (prowadzonych przez konferansjerów w języku polskim, angielskim, włoskim lub niemieckim) uzupełniają wspólne tańce i zabawy integrujące z Gośćmi.



krakowiak Krakowiak Polski taniec ludowy, uznany za narodowy. Posiada dość żywe tempo, metrum 2/4 oraz rytm synkopowany. Nazwa tańca pochodzi z XVIII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak i inne. Pod koniec XVIII wieku charakterystyczne synkopowane rytmy krakowiaka pojawiły się w muzyce symfonicznej, a na początku XIX wieku taniec ten stał się popularny w muzyce scenicznej i instrumentalnej.

Krakowiaka tańczy się w takcie dwumiarowym z charakterystycznymi synkopami, przyśpiewkami solowymi i swoistym trzykrotnym przytupem, kończącym zazwyczaj frazę muzyczną. Charakterystyczną cechą tańca jest gromadność i przodowanie, jak również symetria i dwuczęściowość. Charakter ruchu krakowiaka to żywość, skoczność, lekkość i sprężystość.


oberek Oberek Polski taniec ludowy, o żywym tempie i skocznej melodii w rytmie nieparzystym; popularny na wsi w wielu regionach Polski, szczególnie lubiany na Mazowszu i Radomszczyźnie. W swoim naturalnym kontekście (zabawy, wesela) zaczął zanikać w II połowie XX wieku, obecnie tańczony wyjątkowo na weselach tylko przez starszych i na ich życzenie, pod warunkiem, że ma oberka w repertuarze kapela weselna, co zdarza się rzadko (najczęściej wtedy jest to skomponowany w mieście "oberek wilanowski"). Znany był też jako: "ober", "obertas", "drobny", "okrągły", " owijok" (w Sieradzkiem), "zawijacz" itp. Nazwa "oberek" wywodzi się od "obwyrtnia", "obertania", od "obertasa", czyli od obracania się. Tańcowi towarzyszyły często przyśpiewki, okrzyki i przytupy. Jego bardzo szeroki zasięg w kraju sprawił, że nie dawano mu nazwy pochodzącej od regionu, jak w przypadku krakowiaka, mazura, kujawiaka.


kujawiak Kujawiak Polski taniec ludowy, taniec narodowy Kujawian. Jego nazwa po raz pierwszy pojawiła się w 1827 roku. Najstarsze opracowanie kujawiaka pochodzi z ok. 1830. Znane są opracowania m.in Henryka Wieniawskiego. Muzyka w kujawiaku jest liryczna i nastrojowa, często w tonacji minorowej. Ludowe nazwy tego tańca, to śpiący i kolebany. Jest tańcem spokojnym. Polega on na chodzie w rytmie ćwierćnut na lekko ugiętych nogach. Wywodzi się z kujawskich obrzędów weselnych. Nastrojowa, liryczna melodia w metrum 3/4 nadaje mu zalotny charakter.
Kroki taneczne oparte są głównie na łagodnym chodzie i obrotach, tylko muzyczne akcenty podkreślane są przez mocniejsze przytupywania. Podstawowe kroki w kujawiaku to: równy, z dołu, z góry, trójkrok chodzony (w jednym takcie wykonuje się trzy kroki taneczne). Figury Kujawiaka to: śpiący, od się-do się (odsibka), kolebany i 4 kierunki wirowania.


tańce rzeszowskie Tańce rzeszowskie Tańce rzeszowskie cechuje olbrzymia dynamika, duże tempo (czasami zróżnicowane), nade wszystko zaś ogromna swoboda, a także obszerność i elegancja ruchu. Tańce rzeszowskie to przede wszystkim rozmaite polki, wyróżniające się dynamiką, werwą i rozmachem w obrotach w prawo po linii koła. Charakteryzuje je obniżanie i wznoszenie się tańczących w pionie w czasie wirowania w polce z kropką, w kucanej i w uginanej. W polce dzwon natomiast występuje silne pochylenie tułowia do środka koła, połączone z uniesieniem nogi w tył.

Polkę z kropką, kucaną i polkę z nogi tańczy się odrębnym krokiem, niż krok taneczny polki, w ustalonym rytmie - dwie ósemki, ćwierćnuta. Jedynie forma tańca narzuciła nazwę polki. Ciekawym tańcem jest polka do boku. Kroki taneczne przypominają czardasza węgierskiego.


tańce sądeckie Tańce sądeckie Tańce sądeckie są to przeważnie tańce pojedynczych par, wirowe lub takie, w których wirowanie jest jednym z elementów tańca. Odznaczają się one zaskakującym bogactwem motywów tanecznych, na które składa się przeplatanie półobrotów, obrotów i różnego rodzaju akcentów ze zmianą kierunku obrotów, czasem też kierunku przesuwania się po linii koła.

Najczęściej powtarzającym się elementem jest krok polki, wykonywany na kilka sposobów: szurając nogami po podłodze w szuroku, wirując z rozmachem we wściekłej polce, czy sunąc z dostojną elegancją w warszawiance. Prócz wirowania i półobrotów ze zmianą kierunku, w tańcach pojedynczych par tego regionu spotyka się kroki akcentowane, tupnięcia oraz przesuwanie się po kole w przód i w bok.

Nadajemy każdej imprezie fantastyczny klimat! Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z naszą grupą taneczną uśmiechnij się.